| تبليغات | X |
اینها شاسی های سیاه و سپید پیانو نیستند گر چه رسا مرا آواز می کنند .
انگشتانم نرم بر روی آنها میلغزند وآنها سرود ناخواندۀ مرا می نگارند.
من نوازندۀ ساز این قصۀ بی آغاز وشاید بی پایانم . شراره های
جانسوز ذهن را سر انگشتانم _هر چند آهسته و با طمئنینه _برون میریزند
مگر بگریزم در پناه قصه از آنچه مغز استخوان را بی محابا ، می سوزد.!
حروف را یک به یک میجویم ؛ کندی دستم سبب شده است که
موج مهیب افکارم گاه به ساحل ظهور نارسیده به تاریکییهای ذهن
باز گردند.به راستی که جاودانگی چه رنج جانکاهی به همراه دارد.
عقربه هاز نیم شب گذشته اند و من سکوت خانه را با صدای شاسی های صفحه کلید شکسته ام
و صدا در حجم اتاق تقریباً برهنه ام دو چندان تکرار می شود.
چلوزیده در درد،آنگاه که در واپسین لحظه
از دامان شماتت به فراخنای ثبات و درستی
فرو می افتادم؛تنها بیاد دارم که خوی بر چهر نشسته ؛
فریاد بر می آوردم:
«پناه می برم از خویشتن خویش به خدایگونه وجود تازه زاده ام!؛
که "هوده" ام فارغ می شود از این پیشکسوت "بی "، که به تاریکی
"بیهوده" کشانیده بود مرا!..
از پیله برون جسته ام ، مست...
سرخوش...
بی پروا!!!...... .»
از آنچه هستی را در برابر نیستی می آراید ؛
از این جادوی هراس آور، از این میل به زندگی
_ هر چند که زندگانی ملال آور و تکرار مکرّرات به نظر آید._
هر دم شگفتزده تر از پیش ،لحظه های عمر را به نقدینۀ
بطالت دوران می فروشم.!
گویی نیمی از وجودم میل به مرگ نیمۀ دیگر خویش دارد.
آیا این جدال را پایانی هست؟
آیا آدمی را راهی به سوی سرای ایمن یقین نیست؟!
میان سبزه زاران عمر، شاد و خندان همچو آهو برّه ا ی آزاد، خوش بودیم.
زمان را قدرت همگام گشتن با پاهای کوچکمان نبود.
پیکان تیزپر آرزوهامان سقف فلک را می شکافت؛و جهان در نظّارۀ
هستی ی بی بدیلمان انگشت بر دهان ایستاده بود.
چه بی بهانه از دست رفت کودکی!
چه شوم است بالیدن ودانستن در روزگاری که حاصل این دو تنها
تلخی ی و رنج بی انتهاست!.......
ولی شوق بهاران در دلم چون روزگاران گذشته نیست ؛
صد افسوس!.........
"تفاوت"،این گنج بی انتها و این مایۀ هلاک!
اگر اینچنین متفاوت نبودیم آیا هیچ این گونه دیوانه وار
در پی تعریفی برای خویش سر گردان می گشتیم؟!
اگر این گونه احساس دوری نمی کردیم، حضوری را طالب بودیم؟!
* * *
ما یکدل و یکرنگ نیستیم!!!
چنان دور افتاده از یکدگریم که شاید تنها هلاک یکدگر
را تماشاگر باشیم ، بدون حس اندوهی در دل ـ حتی به قدر ذره ای ـ
یا چنان نزدیک که حتی متوجه هلاک یکدیگر نخواهیم شد!!!
* * *
مرا بر خویش تعریف مکن!
من نیز تو را برخویش تعریف نکرده ام
ـ با آنکه کلیت تو را به خوبی می شناسم !!!ـ
مرا بر خویش تعریف مکن!
من چنان که تو می اندیشی نیستم.
من قدرتهای بی انتهایی دارم ،فراتر از اندیشه تو و
ضعفهای مخوفی فرا تر از تصوراتت.
* * *
مرا بر خویش تعریف مکن !
ـچنان که من تو را بر خویش تعریف نکرده ام ـ
دریچه های ذهن را باید که باز بگذاریم، روح ما مستعد پرواز است.
این تنها چاره است تا در عطر خوش مهر غوطه ور باقی بمانیم ـ تا ابد ـ
نه آنکه از گرمای شعله ای سرکش ومیرا، بالهای پروازمان بسوزد و
در فراموشخانه تنهایی میز بان نفرت باشیم . روزی هزاران
بار یکدگر را محکوم کنیم و در صدد انتقام، لحظه ها را هجی ؛
و خود را برای یکدیگر فریا د.
* * *
مرا بر خویش تعریف مکن!
من واژه بی تعریف زندگی توام
چنان که تو هستی نزد من!!!
امروز را با تو ام و روز دیگر شاید که در خاک غنوده باشم و
چه کس می داند با چه فاصله ای؟!
امروز را با توام و صدای تو برایم با صدای بلبلکان باغ
برابری می کندو روز دیگر شاید که در خاک غنوده باشم و
چه کس می داند با چه فاصله ای؟!
امروز را با توام وسیمای تو برایم نارنجهای تازه به رنگ نشستهء
شیراز را تداعی می کند و روز دیگر شاید که در خاک غنوده باشم و
چه کس می داند با چه فاصله ای؟!
امروز را با توام وسبزی بهار را از دریچهء چشمان زیبایت
،زیباتر می بینم و روز دیگر شاید که در خاک غنوده باشم و
چه کس می داند با چه فاصله ای؟!
امروز را با تو ام و مرا همین امروز خوشایند، که فاصله ای نیست ؛
چه کس می داند با چه فاصله ای؟!!!!
باز هم به جهان مجاز باز می گردم در حالیکه
بیش از همیشه حقیقت را می ستایم.
گاهی در مسیر پیچیده زندگی، راه ما از آنان که دوست
می داریم ،جدا
می شود .گاه گاهی حتی ازخوف این لحظه چه بیمناک نفس می کشیم .
ما تنها آموخته ایم قناری را در قفسی تنگ ،در حجم خفقان آور اتاق، در تنهاییمان سهیم کنیم حال آنکه غایت خلقت قناری همنفسی نوع بشرنیست و همصحبت آدمی قناری!
* * *
این مجاز عشق ورزی را باید که شکست ،
باید که بود و بی بهانه ، بی ادعا و بی توقع عشق ورزید.
بگذار خیال آنان که تو را و شکوه عاشقانه های تو رادرک نمی کنند
_آنان کز گمان نکویی که به خود دارند پیوسته رنج می برند_تو را و سادگییت را به سخره بگیرند!
تو آنچه می خواسته ای بدست آورده ای !
تو قله های رفیع بی مرزی و بی ادعایی را به کرنش وا داشته ای ،
تو سپیده تمام نکوییها را به خانه قلبت فرا خوانده ای .جایی که وعده گاه تو و پروردگار توست .
چون بهار باشید، سبز و خندان!